JERZY GROCHOCKI PRZEMYŚlenia - kolekcja "Artroom" z lat 2017 - 2025 PIK | Podkarpacki Informator Kulturalny

Jerzy Grochocki urodził się w 1931 roku. Ukończył Wydział Architektury na Politechnice Warszawskiej
w 1957 roku, a następnie Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie w 1963 roku. Brał udział w ok. 100 wystawach indywidualnych i grupowych, a jego prace znajdują się w muzeach i prywatnych kolekcjach w krajach Europy i w Stanach Zjednoczonych. Jest założycielem grupy malarskiej "Grupa 7", której wystawy odbyły się w Warszawie (1967) oraz w Herning i Archus (1968). Na przestrzeni lat inspirował się różnymi nurtami. Zaraz po studiach stworzył cykle obrazów: "Pejzaże", "Martwe Natury", "Kompozycje Figuratywne" oraz "Impresje". Następnie artysta zwrócił się w swojej twórczości w stronę konstruktywizmu. W 1977 roku, na "Kongresie Tekstu Wizualnego" w Warszawie, zaprezentował swój swoisty język wizualny, który był efektem analizy koloru, przestrzeni i płaszczyzny obrazu. W latach 1978-84 był związany z ruchem Sztuki Systemu w Europie i z jego grupami artystycznymi. W tym czasie utworzył matematyczne ciągi liczbowe, które stały się inspiracja do wielu jego kompozycji. Tworzył także fotomontaże, collage z przypadkowych form oraz modularne obiekty przestrzenne. Od 1984 roku mieszka i tworzy w USA. Artysta tworzy świadomie i zarazem nieświadomie, sens jego dzieła nie jest dla niego do końca zrozumiały, jak również dla odbiorcy. Dlatego prawdziwe dzieło sztuki niesie w sobie nieskończone możliwości interpretacji, a idea określa wartość dzieła. Obiekt sztuki wizualnej jako taki jest przedmiotem, który został wykonany wyłącznie przez artystę i który podlega ocenie wykonawczej i estetycznej. Artysta przez sam fakt pracy nad dziełem nadaje przedmiotowi swoją własną osobowość. Wszelkie przedmioty nazywane sztuką, a wykonywane przez inne osoby, często na podstawie tzw. projektu – nie są dziełami sztuki. Dopuszczalna jest tylko pomoc techniczna.

Widzę duże podobieństwo w ocenie między artystą a chirurgiem. Jeśli szukamy dobrego chirurga, to
tylko takiego, który sam własnymi rękami „wyczarowuje” operację, a w ciele pacjenta zawarta będzie
jego „dusza”. Dobry chirurg to nie genialny teoretyk, ale ktoś umiejętnie władający swoimi rękami
pod dyktando rozumu. Czyż dzieło artysty nie powstaje w podobny sposób?
                                                                                                                                     /Jerzy Grochocki, 2024/