Wernisaż wystawy "Pejzaże o świetle i mroku" PIK | Podkarpacki Informator Kulturalny

Na wystawę składają się prace z ostatnich kilku lat, wszystkie z szerokiego i wieloletniego cyklu pejzaży metafizycznych, którego esencję od początku stanowiły, inspirowane malarstwem dawnym, syntetyczność formy i poszukiwanie światła w obrazie.
Jest to dość zróżnicowany zbiór odniesień do miejsca i pejzażu, w całości skoncentrowanych na konkretnych elementach krajobrazu: jeziorach, lasach czy łąkach. Wspólna dla wszystkich prac pozostaje próba odwołania się do specyficznej atmosfery - stylizowany krajobraz zawsze ma być nośnikiem porządku, a jego aurę określają nieruchomość, cisza i świetlistość. Świetlistość ma charakter pozanaturalny, jest światłem emanującym i nieprzypisanym określonemu źródłu. Pejzaże o świetlistości są historiami o świetle i cieniu, bo to cień przecież buduje tło dla obserwowania jak w obrazie wyłania się światło. Pejzaże o świetlistości, zajmując się światłem, muszą odnosić się także do mroku. Najbardziej adekwatnym sposobem opowiedzenia o tym świetle wydaje się budowanie wielowarstwowej laserunkowej toni, która – z jednej strony może sugerować światło przebijające się przez malarską materię, z drugiej – buduje dla tego światła kontekst czyli cień, mrok, stanowiący efekt laserunkowych warstw. To właśnie poprzez nakładanie przenikających się przezroczystych powłok malarskich, możliwa staje się refleksja nad świetlistością czyli immanentnym światłem materii - esencją pejzażu.