Wystawa "Biesy" Magdaleny Ciemierkiewicz w Rzeszowie (październik 2026)
Biuro Wystaw Artystycznych w Krośnie zaprasza na wystawę "Biesy" Magdaleny Ciemierkiewicz, która stanowi opowieść o skażonych krajobrazach, nie-miejscach pamięci oraz naturze przechowującej ślady przeszłości. Ekspozycję można oglądać od 2 do 31 października 2026 roku.
O wystawie i twórczości Magdaleny Ciemierkiewicz
Zapraszamy na wystawę, która jest opowieścią o miejscach naznaczonych pamięcią i o tym, co mimo upływu czasu nie daje o sobie zapomnieć. Tkanina, światło i szkło tworzą świat pogranicza – między naturą, pamięcią a tym, co niewidzialne. To także opowieść o przyrodzie, która przechowuje ślady przeszłości i, niczym błądzące ogniki, przypomina o tym, co zostało wyparte z ludzkiej pamięci.
- Wystawa: "Biesy"
- Autorka: Magdalena Ciemierkiewicz
- Kuratorka: Agata Sulikowska-Dejena
- Termin wystawy: 2-31 października 2026
- Wernisaż: 2 października, godz. 18:00
- Oprowadzanie autorsko-kuratorskie: 3 października, godz. 14:00
Wystawa „Biesy” Magdaleny Ciemierkiewicz to kontynuacja działań artystki w obszarze skażonych krajobrazów i nie-miejsc pamięci. Autorka sięga po tkaninę, światło oraz medium szkła, opowiadając o pograniczu światów, trudnej pamięci i pozaludzkich formach obecności. Zbiorowemu niepamiętaniu przeciwstawia pamięć przyrody, która na różne sposoby, poprzez naturalne procesy, ujawnia i przypomina bolesną przeszłość.
Symbolika tytułowych "Biesów"
W ludowej wyobraźni miejsca porzucone, omijane przez człowieka, od wieków były przestrzeniami nawiedzanymi przez zbłąkane duchy. Tytułowe biesy czy błędne ogniki unoszące się nad polami to nieuchwytna, ale wyczuwalna aura zjawisk, które nie pozwalają zapomnieć – informuje kuratorka wystawy Agata Sulikowska-Dejena.
Fragmenty tekstu kuratorskiego
Magdalena Ciemierkiewicz poszukuje poprzez swoją twórczość rytualnych, efemerycznych, ale też materialnych form unaocznienia tego, czego nie chcemy widzieć i o czym nie chcemy mówić. (…) Wystawa „Biesy” jest bardzo minimalistyczna pod względem formy. Składają się na nią głównie trzy prace: Czarnoziem, Biesy i Czarna wstążka. (…)
Prace artystki dotykają wielu wątków skomplikowanej, niejednoznacznej przeszłości i teraźniejszości. Przenikają się w nich warstwy znaczeń, tworząc subtelne paralele, przez co widzialność tego, co wyparte, celowo niezauważane, zyskuje na sile. Wchodząc w przestrzeń wystawy, wkraczamy do bardzo osobistego imaginarium autorki, budowanego wokół tematów bolesnych i niewygodnych, konfrontujących nas nie tylko z historią, ale i z nami samymi.
